وای چه خسته میکند تنگی این قفس مرا
پیرشدم نکرد ازین رنج وشکنجه بس مرا
پای به دام جسم ودل همره کاروان جان
آه چه حسرت آورد زمزمه ی جرس مرا
گرگ درنده ای به من تاخت به نام زندگی
پنجه که در جگر زند نام نهد نفس مرا
طوطی هند عالم قدسم و طبع قند جو
وه که به گند خاکیان ساخته چون مگس مرا
من که به شاخ سرو گل پاننهادمی ،کنون
دست نصیب بین که پر دوخت به خار وخس مرا
آب و هوای خاکیان نیست به عشق سازگار
آتش آه گو بسوز آنچه به دل هوس مرا
جز غم بی کسی دراین سفله سرای ناکسی
من نشناختم کسی گو مشناس کس مرا
ناله ی شهریار ازین چاه بدر نمیشود
ورنه کمند مو هلدماه به دسترس مرا